Florida 2009

Florida 2009

Onze vakanatie in Florida 2009

Volg hier onze vakantie in Florida van 2009. Van alle voorbereidingen t/m iedere dag van de vakantie zelf. Veel lees plezier. Opmerkingen en vragen zijn altijd welkom.Zie ook:
Zomer 2009
en
Zomer 2010

Dag 1 vliegen en wachten

dag 1 zat 25 aprilPosted by ronald Sun, April 26, 2009 19:05:11

Eindelijk het is zover. We gaan vandaag naar Florida. Het is zaterdag 25 april 2009. Lang op gewacht, maar achteraf toch snel gekomen. We zijn deze ochtend om 6.45 uur opgestaan. We willen weg om 7.45 dus een uurtje om te ontbijten en de laatste spullen in te pakken. De laatste spullen zijn oa. tandenborstel en andere bad spullen. Er is nog één koffer open van de 4 en die weegt nog maar 14 kg. Dus dat kan makkelijk. Tja zoals al eerder gezegd we willen toch meer meenemen terug dan we heen gingen. We hebben de hond niet meer in huis (het konijn ins bij Marion en Nico) dus we kunnen ons helemaal concentreren op de reis. Alles is ingepakt, de banden er omheen en klaar zijn we. We vertrekken precies 7.45 uur zoals eerder gepland. De Tomtom brengt ons prima naar Düsseldorf. Bij Terminal A zet ik Petra en de kinderen af zodat ik daarna de auto kan weg zetten op P4. Had van te voren een plaats gereserveerd dus ondanks dat er nu op stond dat alles vol was toch erheen. En ja hoor met de opgegeven credit card ging het poortje netjes open. Zoeken naar een plaatsje. Om nu eerst helemaal naar boven te gaan, nee Ronald zoekt het zo laag mogelijk. Helaas niets. Dus toch dan meer meteen naar niveau 4 en ja hoor meer dan genoeg plaats. Een mooi plaatsje voor de auto uitgezocht ging ik naar de monorail Deze bracht mij weer naar terminal A. Alles tot nu toe prima geregeld. In Terminal A zoeken naar Petra en de kinderen. Het is gezellig druk maar niet te. Na een paar minuten zoeken heb ik ze gevonden. Meteen op met de koffers naar de incheckbalie. Je kon inchecken maar ook meteen de koffers inleveren als je thuis de online incheck had gebruikt. Dit laatste had ik gedaan, dus meteen naar de balies voor de koffers af te geven. Deze was aanzienlijk korter dan de andere balies. We hebben ongeveer 15 minuten gewacht en toen waren we al aan de beurt. Gelukkig werden de koffers meteen door gelabeld naar Orlando. Dit kon ook nog anders zijn doordat we eerst met Lufthansa vliegen en daarna met United Airlines. Zeker was is voor die tijd niet. Maar alles ging prima. Na de koffers afgeven op naar de veiligheidscontrole. Hier moet je alle spullen op de band in een doos leggen voor een röntgen doorlichting. Dan door een metaal detectie poortje en de spullen weer weg pakken. Helaas was dit niet zo snel als ik beschrijf. Nieck en Ellen moesten beide apart staan omdat het metaal detectie poortje aansloeg. Ze werden beide van top tot teen gefouilleerd. Bij Nieck zat iets van metaal in de schoenen en bij Ellen achter in de sluiting van de BH. Ook nog moest de tas van Nieck nog aan een extra visuele controle onderworpen worden. Dit had te maken met zijn potloden. Deze leken eerst op scherpe 'dingen' die je normaal niet mag meenemen. Maar ook hier geen probleem. Hierna komen we in een ruimte met allemaal winkeltjes. We liepen door naar de gate (A89) om te zien waar we moeten zijn. Dit doen we altijd om daarna terug te gaan naar de winkels. De gate lag achter de douane. Toch maar doorgelopen naar de gate. De douane zei niet veel maar was ook zo klaar. Daarna nog een controle of alle papieren in orde waren. Gelukkig hier ook geen problemen.

Bij de gate aangekomen zijn er helaas geen winkels meer, terug kan ook niet meer. We moeten nog ongeveer 1 wachten voordat het boarden begint dus eerst maar naar de koffie. Hier koffie, thee en limo gekocht en ons lekker neer gezet in relax stoelen.

Nog wat naar buiten gekeken naar landende en opstijgende toestellen en het uur was snel voorbij. Naar de gate gegaan waar het boarden langzaam begint. Eerst natuurlijk first en business class en dan de rest. Op zich maakt dit niet uit want een plaats hebben we. Ook al komen we als laatste binnen dat is geen probleem. Het toestel is een A340-300. Op internet stond dat dit een toestel is met een 'ouder' interieur, zonder eigen tv schermpjes etc. Gelukkig bleek dit niet te kloppen. Iedereen had een eigen TV scherm en kon kiezen uit 12 films, een stuk of 10 tv series etc. Alles was zo nieuw dat je meteen vanaf het moment dat je zat al een film kon kijken. Tot zover alles prima in orde. Het toestel zat vol een we vertokken 2 minuten te laat. Opstijgen ging prima en we zijn op weg naar Chicago. Als we op 6 km hoogte zijn wordt er een aperitief geschonken. Je kon krijgen wat je wilde, bier, wijn, sterke drank en allerlei frisdrank. Voor Petra een rood wijntje en ik had een biertje. De kinderen natuurlijk fris. Tevens kregen we een zakje met zoutjes, beide waren prima in orde. Na een 15 minuten kwamen ze de spullen weer ophalen en kregen we een warm doekje voor het onze handen etc. Lekker fris (ondanks dat het warm was). Een half uur later krijgen we warm eten. We hadden de keuze uit een soort Goulash (heerlijk) en Macaroni met kaas (ook prima). Daarbij een broodje, boter, een bakje sla en een toetje in de vorm van een stukje taart (kersen-pudding). Daarnaast weer drinken, wat je maar wilde. We hadden wijn met water (apart natuurlijk). Prima gegeten, kan niet anders zeggen. Na het eten kon je nog koffie krijgen en daarna (ja het kan niet op) nog een Cognac of Baileys of fris. Natuurlijk ook genomen zodat we meer dan voldaan alles op hadden. Na het eten was het de beurt aan de formulieren voor de visa en de Douane. Deze keer heeft Petra alles ingevuld. Even wat werk, maar zonder kom je USA niet in.

Tot dusver kan ik niet anders zeggen dat Lufthansa prima bevallen is. Prima personeel, zeer vriendelijk en kundig. Zoals het nu gaat kiezen we de volgende keer zeker weer voor Lufthansa. We zijn nu ongeveer een uur voor St Johns (een eiland bij de Canadese kust), we vliegen 10668 meter hoog, met een snelheid van 983 km/h. Nog ongeveer 4.20 minuten te gaan. (3270 km nog te gaan). Tja en dit stukje ging het dus iets minder. We kregen toen we nog 1000 km voor Chicago waren bericht dat we voorlopig niet konden landen. Er was onweer op het vliegveld en dus geen mogelijkheid tot landen. We hebben ongeveer 1 uur rondjes gevlogen voor Chicago. Daarna via een omweg (weer 30 min extra) naar Chicago. Op zich ging alles goed, maar het duurde weer een stuk langer. Eindelijk geland ( bijna 2 uur te laat) op een lopen gezet naar de immigratie. Dit ging geweldig snel, een leuke dame hielp ons. Daarna door de douane. Totaal geen probleem we konden zo doorlopen. Meteen naar de afgifte van de bagage en dit ging ook weer prima. We moesten met een treintje naar Terminal 1, nel en efficiënt. We waren in Amerika en we moeten weer door de beveiliging om in Terminal 1 te komen. Hier moest meer uit, namelijk ook de schoenen. Maar verder geen extra controle geen piepjes etc. Meteen na de controle zijn de gates. We moesten naar B8 en dus zitten wachten. Het begon weer te onweren en dat gaf geen goed gevoel, het regende zeer hard, alles stond blank (buiten dan). We hadden hoop dat dat ook weer voorbij ging. Opeens was gate B8 niet meer geldig. Er werd omgeroepen dat we gate B5 moesten hebben. Dus de hele meute naar B5. Daar aangekomen begon het wachten. Er was een vliegtuig geland waar wij in moesten maar mocht niet verder taxiën omdat het onweerde.

Een half uur te laat kwam het vliegtuig aan en moest dus eerst nog leeg, nog schoon gemaakt worden en dan wij erin. Ook dit duurde weer een half uur. Dus een uur te laat mochten wij erin. Je kon de cockpit in kijken en de vrouwelijke piloot was zeer aardig. De kinderen mochten best even kijken. Dus Ellen en Nieck erin. Ze mochten zelf achter het 'stuur' en de pilote maakte met ons toestel fotos. Heel leuk.

Daarna kregen ze zelfs een kaartje met het vliegtuig waarin we zitten en een 'pin' dat ze hulp piloot waren. Dat ging allemaal goed tot het begon te onweren (alweer). We mochten niet weg, wachten en wachten. Je krijgt geen eten dus je mocht weer van boord om wat te halen. We vertrokken ongeveer 2 uur te laat naar Orlando tussen de buien door. Het vliegen ging goed, ondanks een vreemd geluid dat Petra niet gerust stelde. Aangekomen in Orlando netjes met de rail naar de bagage claim en hier ook weer wachten. Iedereen had zijn bagage en ja hoor familie Veenstra weer niets, geen enkele van de 4 koffers was aangekomen. Tja wat nu. Op zich hadden we een noodvoorraad dus we konden best zonder koffers. Naar het kantoor en bleek dat de bagage in een ander vliegtuig zat die 's nachts om 00.30 uur aankwam. Het was ongeveer 11 uur 's avonds dus naar een kantoortje gegaan en ze zouden alles brengen als het er was ('s nachts nog). Maar goed we wilden weg naar een lange dag dus zo gezegd zo gedaan. Op naar Alamo. Hier stond me toch een rij. Heel lang dus weer wachten en wachten. We waren om 12.20 uur 's nachts aan de beurt. Eindelijk alles netjes gekregen zonder veel gezeur. Nu we toch nog op het vliegveld waren zijn we toch maar terug gegaan om de bagage op te halen. Deze kwam gelukkig om 1 uur 's nachts aan op de band, alle koffers. Oke op naar de garage voor de auto. Ik had een Full Size SUV, Petra en de kinderen wisten dit niet. Er kwam een nieuwe Chevrolet Suburban. Schitterende auto, 9224 mile gereden dus perfect. Geen deukje te bekennen wij op weg. Petra en de kinderen vonden het wel een zeer grote bak, maar het rijd prima. De eigen Tomtom geïnstalleerd en tegen 2 uur 's nachts eindelijk in de villa. Meteen naar bed want we waren kapot, meer dan 24 uur in de benen.